asmalı mescit sokağı

Aşk Bitti & Aşklar Mı

2011-12-27T07:42:00.000-08:00

Aşk Bitti

Bir aşk nasıl biterse öyle bitti bu aşk da
Uzun bir hastalık gibi
Aralıksız dinlediğim alaturka bir fasıl gibi
Gökyüzüne bakmayı, dostlara mektup yazmayı
Çiçekleri sulamayı unutmuşluğum gibi
Bitti.
Bir aşk nasıl biterse öyle bitti bu aşk da
Yürümeyi yeniden öğrenen felçli bir çocuk gibi
Sokağa çıkmalıyım şimdi ve çoktandır
İhmal ettiğim dostlara yeni bir adres bırakmalıyım
Pencereleri açmalı, kitapları düzenlemeliyim
Belki bir yağmur yağar akşama doğru
Yarıda bıraktığım şiirleri tamamlarım
Aşk da bitti diyordu ya bir şair
Aşk bitti işte tam da öyle

.................

Aşklar Mı / I

Aşklar mı diyordun, anladım
Senin incindiğin benimse
Yollara düştüğümdür yeniden

Aşklar Mı / II

Biten bir aşk için
Söylenecek söz şu olmalı:
- Güzeldi yine de

Aşklar Mı / III

Hiç kimse bir aşkı
Onarmaya kalkmasın
Kaybedilmeye değer
En güzel anında bitirilmişse eğer

Ahmet Telli

Bağlanmayacaksın

2011-12-16T11:04:00.000-08:00

Bağlanmayacaksın bir şeye, öyle körü körüne.
"O olmazsa yaşayamam." demeyeceksin.
Demeyeceksin işte.
Yaşarsın çünkü.
Öyle beylik laflar etmeye gerek yok ki.
Çok sevmeyeceksin mesela. O daha az severse kırılırsın.

Ve zaten genellikle o daha az sever seni,
Senin onu sevdiğinden.
Çok sevmezsen, çok acımazsın.
Çok sahiplenmeyince, çok ait de olmazsın hem.
Hatta elini ayağını bile çok sahiplenmeyeceksin.
Senin değillermiş gibi davranacaksın.
Hem hiçbir şeyin olmazsa, kaybetmekten de
korkmazsın.
Onlarsız da yaşayabilirmişsin gibi davranacaksın.
Çok eşyan olmayacak mesela evinde.
Paldır küldür yürüyebileceksin.
İlle de bir şeyleri sahipleneceksen,
Çatıların gökyüzüyle birleştiği yerleri sahipleneceksin.
Gökyüzünü sahipleneceksin,
Güneşi, ayı, yıldızları...
Mesela kuzey yıldızı, senin yıldızın olacak.
"O benim." diyeceksin.
Mutlaka sana ait olmasın istiyorsan birşeylerin...
Mesela gökkuşağı senin olacak.
İlle de bir şeye ait olacaksan, renklere ait
olacaksın.
Mesela turuncuya, yada pembeye.
Ya da cennete ait olacaksın.
Çok sahiplenmeden, Çok ait olmadan yaşayacaksın.
Hem her an avuçlarından kayıp gidecekmiş gibi, Hem
de hep senin kalacakmış gibi hayat.
İlişik yaşayacaksın. Ucundan tutarak...

CAN YUCEL

İstanbul

2010-06-14T22:56:00.000-07:00

Salkım salkım tan yelleri estiğinde
Mavi patiskaları yırtan gemilerinle
Uzaktan seni düşünürüm İstanbul
Binbir direkli Halicinde akşam
Adalarında bahar
Süleymaniyende güneş
Hey sen güzelsin kavgamızın şehri

Ve uzaklardan seni düşündüğüm bugünlerde
Bakışlarımda akşam karanlığın
Kulaklarımda sesin İstanbul

Ve uzaklardan
Ve uzaklardan seni düşündüğüm bugünlerde
Sen şimdi haramilerin elindesin İstanbul

Plajlarında karaborsacılar
Yağlı gövdelerini kuma sermiştir.
Kürtajlı genç kızlar cilve yapar karşılarında
Balıkpazarında depoya kaçırılan fasulyanın
Meyvesini birlikte devşirirler
Sen şimdi haramilerin elindesin İstanbul

Et tereyağı şeker
Padişahın üç oğludur kenar mahallelerinde
Yumurta masalıyla büyütülür çocukların
Hürriyet yok
Ekmek yok
Hak yok
Kolların ardından bağlandı
Kesildi yolbaşların
Haramilerin gayrısına yaşamak yok

Almış dizginleri eline
Bir avuç vurguncu müteahhit toprak ağası
Onların kemik yalayan dostları
Onların sazı cazı villası doktoru dişçisi
Ve sen esnaf sen söyle sen memur sen entellektüel
Ve sen
Ve sen haktan bahseden Ortaköyün Cibalinin işçisi
Seni öldürürler
Seni sürerler
Buhranlar senin sırtından geçiştirilir
İpek şiltelerin istakozların
ve ahmak selameti için
Hakkında idam hükümleri verilir

Haktan bahseden namuslu insanları
Yağmurlu bir mart akşamı topladılar
Karanlık mahzenlerinde şehrin
Cellatlara gün doğdu
Kardeşlerin acısıyla yanan bir çift gözün vardır
Bir kalem yazın vardır
Dudaklarını yakan bir çift sözün vardır
Söylenmez

Haramiler kesmiş sokak başlarını
Polisin kırbacı celladın ipi spikerin çenesi baskı makinesi
Haramilerin elinde
Ve mahzenlerinde insanlar bekler
Gönüllerinde kavga gönüllerinde zafer
Bebeklerin hasreti içlerinde gömülü
Can yoldaşlar saklıdır mahzenlerinde

Boşuna çekilmedi bunca acılar İstanbul
Bulutların ardında damla damla sesler
Gülen çehreleri ve cesaretleriyle
Arkadaşlar çıktı karşıma
Dindi şakalarımın ağrısı

Bir kadın yoldaş tanırdım
Bir kardeş karısı
Hasta ciğerlerini taşıdığı çelimsiz kemikli omuzları
Ve hüzünlü çehresiyle bebelerini seyrederdi
Cellatlara emir verildiği gün haramilerin sarayında
Gebeliğin dokuzuncu ayında
Aç kurtların varoşlara saldırdığı
Tipili bir gece yarısı
Sırtında çok uzak bir köyden indirdi
Otuzbeş kiloluk sırrımızı
Zafer kanlı zafer kıpkırmızı

Boşuna çekilmedi bunca acılar İstanbul
Bekle bizi
Büyük ve sakin Süleymaniyenle bekle
Parklarınla köprülerinle kulelerinle meydanlarınla
Mavi denizlerine yaslanmış
Beyaz tahta masalı kahvelerinle bekle
Ve bir kuruşa Yenihayat satan
Tophanenin karanlık sokaklarında
Koyunkoyuna yatan
Kirli çocuklarınla bekle bizi
Bekle zafer şarkılarıyla caddelerinden geçişimizi
Bekle dinamiti tarihin
Bekle yumruklarımız
Haramilerin saltanıtını yıksın
Bekle o günler gelsin İstanbul bekle
Sen bize layıksın

Vedat Türkali

Bekle beni...

Pasak

2010-01-29T01:58:00.000-08:00

Çağ sersemi herkes metal yorgunu
sarsılmalar yarılmalar savrulmalar
belirsiz kehanetler çöken değerler
düzyazının tarif diline dökümü kolay maddeler
derinden derine biliyorsun: yaşadığın zaman
insanlık tarihinde başka bir yer
toprağa ve hayata işlemesi gereken
birikmiş toplam, bunca çözülmemiş birikim
öte yanda makina, gösterge, ibre
onca kir, pasak
içinde bildiğini anlıyor insan:
sonuçları herkesi içine alan kıyamet yasası eşitsizliktir
ağır ağır alınan yolun sonuna
koşar adım yetişilir. Yok edileni var etmeye
büyük, çok büyük bir değişim gerekir
derinden derine bildiğini anlıyor insan
maddemizden artan kir, pasak
içinde ışırken o karşımadde

Murathan Mungan

Hatıralarımı Yazma

2008-01-12T08:55:00.000-08:00

Yine bir duman çöktü sokağa, kent tutuştu
Bütün sığınaklarda seni arıyorum, nerdesin
Aklıma dökülen hatıralar hattında bir yangın
Bir yaylım ateş başlıyor,newroz diyor birileri
Dün bir demirciydim, ufku eritirdim durmadan
Bugünse ateş altındayım, hatıralarımı yazma

Bir rüya görüyorsun, terlemişsin sırılsıklam
Vurulup düştüğüme inanmak istemiyorsun
Bir kente girişin provası oluyor oysa ölümüm
Yeis yok, bir misillemedir bütün hatıralarım
Yalnız yıkık bir duvar var karşıda ve bir kadının
Cesedi üstünde uçuşup duruyor takvim yaprakları

Seni bekliyorum orda, meydan saatinin altında
Bir James Dean filmine gideceğiz gelirsen
Cehennem hızıyla çarparken mutsuzluğun çelik zırhına
Soluk soluğa yaşanacak tüm imkansızlıklar
Boyle olmalıydı ve oldu işte diyecek oğlum
Babamsa bir ağıta benzeyecek, küllerimi avuçlarken

Bütüm köprüleri dinamitledim ve geldim işte
Bir kente girmemiz nasıl gerekiyorsa öyle
Apansız çıkmalısın karşıma
Ki unutulmuş
Bir karşı çıkış olmalı dünyaya
Seninle her karşılaşmamız

Mağlubuz, Durmadan kazanan bu hayat
Basit bir üçkağıtçı sadece, bir sahtekar
Beşbenzemezle rest çekiyorum ama o
Biliyor bunu ve çekiliyor oyundan yokum diyor
Dün bir demirciydim oysa ben, ufku eritirdim
Bugünse ateş altındayım, hatıralarımı yazma

Hatıralarımı yazma, Tarih sanıyor birileri

Ahmet Telli - Kalbim Unut Bu Şiiri - Piya Kitaplığı 3. Baskı

Balık Ağzı

2007-02-20T00:21:00.001-08:00

Bu bir kılıçbalığının öyküsü 
Yazılmasa da olurdu 
Ama bizi yeni sulara götürecek akıntı durdu 
Uskumrunun arkasından gidiyorduk 
Sürünün içinde ben de vardım

Sırtımda bir zıpkın yarası 
Mutlu olmasına mutluydum 
Nedense gitmiyordu kulağımdan 
Bir türlü o "ağ var" sesleri

Denizkızı girmiş düşünceme 
Ben iflah olmam 
Dalyanları birbirine katmak orkinosların harcı 
Dolanınca ağa çok geçmeden küserim 
Bir çocuk bile çeker sandala beni 
Bu kadar ağır olmasam 
Beni böyle koşturan yaşama sevinci 
Kanal boyunca bir o yana bir bu yana

Siz  yok musunuz  siz derya kuzuları 
Kestim kılıcımla karanlığını dibin
Yakamoz içinde bıraktım suları 
Ah ayaz gecelerde olur ne olursa 
Sırtımda bir zıpkın yarası

Alın beni mor kuşaklı bir takaya götürün 
İri gözlerimde keder 
Kılıcımda hüzün 
Satın beni  satın beni 
Rakı için

Halim Şefik Güzelson

Giderken

2007-02-19T03:35:00.000-08:00

Bilerek mi yanına 
almadın giderken 
başının yastıkta 
bıraktığı 
çukuru

Güveniyordum 
oysa ben sevgimize 
vapur iskelesi 
ya da tren istasyonundaki 
saatin doğruluğu kadar

Beni senin gibi 
bir de annem terketmişti 
ki göbeğimde durur 
onun yokluğundan 
bana kalan 
çukur

Sunay Akın

Çocuklarıma

2007-02-16T00:55:00.000-08:00


Diyelim ıslık çalacaksın ıslık
Sen ıslık çalınca
Ne ıslık çalıyor diye şaşacak herkes
Kimse çalamamalı senin gibi güzel

Örneğin kıyıya çarpan dalgaları sayacaksın
Senden önce kimse saymamış olmalı
Senin saydığın gibi doğru ve güzel
Hem dalgaları hem saymasını severek

De ki sinek avlıyorsun sinek
En usta sinek avcısı olmalısın
Dünya sinek avcıları örgütünde yerin başta
Örgüt yoksa seninle başlamalı

Say ki hiçbir işin yok da düşünüyorsun
Düşün düşünebildiğince üç boyutlu
Amma da düşünüyor diye şaşsın dünya
Sanki senden önce düşünen hiç olmamış

Dalga mı geçiyorsun düşler mi kuruyorsun
Öyle sonsuz sınırsız düşler kur ki çocuğum
Düşlerini som somut görüp şaşsınlar
Böyle bir dalgacı daha dünyaya gelmedi desinler

Dünyada yapılmamış işler çoktur çocuğum
Derlerse ki bu işler bişeye yaramaz
De ki bütün işe yarayanlar
İşe yaramaz sanılanlardan çıkar

Aziz Nesin

Akşam Gezintisi

2007-02-02T01:34:00.000-08:00

Hapisten çıkmışın
Çıkar çıkmaz da
Gebe koymuşun karını
Takmışın koluna
Geziyorsun akşamüstü mahallede
Karnı burnunda hatunun
Nazlı nazlı taşıyor mukaddes yükünü
Sen saygılı ve kibirlisin
Hava serin
Üşümüş bebek elleri gibi
Bir serinlik
Avuçlarına alıp onu ısıtasın gelir
Mahallenin kedileri kasabın kapısında
Ve üst katta kıvırcık karısı
Yerleştirmiş pencerenin pervazına Memelerini akşamı seyrediyor
Alacaaydınlık tertemiz gökyüzü
Duruyor ortada çoban yıldızı
Bir bardak su gibi pırıl pırıl
Bu yıl uzunca sürdü pastırma yazı
Dut ağaçları sarardıysa da
İncirler hala yeşil
Mürettip Refikle sütçü yorginin
Ortanca kızı çıkmışlar akşam piyasasına
Parmakları birbirine dolanmış
Bakkal karabetin ışıkları yanmış
Affetmedi bu Ermeni vatandaş
Kürt dağlarında babasının kesilmesini
Fakat seviyor seni çünkü sende affetmedin
Bu karayı sürenleri Türk halkının alnına
Mahallenin veremlileri yataklara düşenler
Bakıyor camların arkasından
Çamaşırcı Huriyenin işsiz oğlu
Omuzlarında keder kahveye gidiyor
Ajans haberlerini okuyor
Radyosu Rahmi beylerin
Uzak Asya da bir memleket
Sarı ay yüzlü insanlar
Beyaz bir ejderha ile dövüşmekteler
Oraya gönderildi seninkilerden
Dört bin beş yüz tane memet
Kardeşlerini katletmeye
Kızarıyor yüzün öfkeden ve utançtan
Ve umumiyetle filan değil sırf sana ait
Ve eli kolu bağlı bir hüzün
Karını arkadan itip yere yuvarlamışlarda
Düşürmüş gibi çocuğunu
Yahut yene hapisteymişinde karakolda Yene dövülüyormuş gibi
Köylü jandarmalara köylüler
Ansızın bastırdı gece
Bitti akşam gezintisi
Bir polis Jipi saptı sizin sokağa
Karın fısıldadı
Bizim eve mi?

Nazım Hikmet

Arasında

2007-01-09T22:39:00.000-08:00

Duyduğumla söylediğim
Söylediğimle sustuğum
Sustuğumla düşlediğim
Düşlediğimle unuttuğum
arasında [ki] Şiir.

Octavio Paz 1976

Şimdi yeni bir şeyler söylemek lazım

2006-05-18T01:38:00.000-07:00

Her gün bir yerden göçmek ne iyi.
Her gün bir yere konmak ne güzel.
Bulanmadan, donmadan akmak ne hoş.
Dünle beraber gitti, cancağzım,
Ne kadar söz varsa düne ait.
Şimdi yeni bir şeyler söylemek lazım.

Mevlana

...Niçin uyandırıyorsun beni ey ilk bahar esintisi

2006-05-17T05:05:00.000-07:00

...Niçin uyandırıyorsun beni ey ilk bahar esintisi
beni kışkırtıyor ve diyorsun ki
sana gök yüzünün çiğ damlalarını getireceğim.
Halbuki yapraklarımın kuruması pek yakın,
çok yakın fırtınanın gelmesi.
Beni en güzel halimle görmüş son gezgin.
Yarın bir gün kırlarda,
heryerde beni arayacak gözleri ama bulamayacak....

Goethe - Genç Wether'in Acıları

Kalbim unut bu şiiri

2006-04-28T00:03:00.000-07:00


Uğuldayan ve hep uğuldayan
bir orman kadar üşüyorum şimdi
yanlış rüzgârlar esiyor dallarımda 
yanlış ve zehirli çiçekler açıyor 
Kanımda kocaman gözleriyle bir çığlık

Su ve ses kadar beklediğim 
ne kaldı geride, bilmiyorum 
uzanıp uyumak istiyorum gölgeme 
ve sarınmak o kocaman gözlerin 
uğuldayan rüzgârlarına

Bir acıyı yaşarım ve zehrinden 
çiçekler üretirim kömür karası 
uçurum kadar bir yalnızlık
yaratırım kendime, atlarım
Anısı yoktur küçük rüzgârların

Yapraklarım yok artık kuşlarım yok
büsbütün viran oldu dağlarım
ezberimdeki türküler de savrulup gitti
ömrümün karşılığı kalmadı sesimde
sesimde yalnız ormanların gümbürtüsü

Yanlış, daha baştan yanlış
bir şiirdi bu, biliyorum
ve belki ömrümüzün yakın geçmişi
bu kadar doğruydu ancak, kimbilir
Kalbim unut bu şiiri
 
Ahmet Telli

Tragedyalar IV

2006-04-24T23:14:00.000-07:00

LUSİN
İsyandı tanrıya başkaldırmak da. Öyleyse
Ben şimdi neye inanacağım
Yalnızsam, beni yalnız bırakan
Ve yalnız değilsem, kararsız bir yargıç olan
Başkalarına mı?
Yoksa kendime mi Stepan, ne dersin?

STEPAN
Korkunçtur, bana kalırsa adımıza
Hazırlanmış bir oyun var bizim
Hepimizi yalnız bıraktıkları bir oyun
Ve bilirler, insanlar yalnız kaldıkça
Konuştukları dil de değişir
Sonunda hiç anlaşamazlar. Öyle ki
Bir zaman parçası içinde, bir durumun
Değişmez akışında, tekdüze
Kalırlar bir sıkıntı avcısı gibi
Ve bir gün anlarlar ki, bir güc değildir artık yalnızlık
Ve bunu anlayınca, işte o zaman Lusin
Aşıvermek isterler bu zamanla durumu
Koşarlar, koşarlar, tam sınıra gelince
Sanki o tel örgülere yapışmış gibi
Bir duman oluverirler ya da kaskatı
Bir kömür parçası, bir ceset..
Nedir bu durumda insanın anlamı?

LUSİN
Aşmalı bu durumu Stepan.

STEPAN
Duymuyorum ben acılarımı. Ve yitirdim çoktan
Yitirdim bütün karşıtlıkları. Ne umut
Ne umutsuzluk, ne hiçbir şey
Kurtaramaz varlığımı benim. Ve yoğun bir anlamsızlığın içinde
Sanki renksiz, boyutsuz
Ve göksüz, zamansız bir evrende
Tek çıkar yol yaşamaksa Lusin
Yaşıyorum ben de kaygısız
Değişmez bir anlamsızlığı böylece.

LUSİN
Yani bir çıkmazı sürdürüyorsun kısaca
Bu yitiriş kendini, bu çöküş
Sanki bir üstünlük duygusu veriyor sana

STEPAN
Bense bir yalnızlık tarihini örüyorum ustaca. Ve gelecekteki
Bir önseziyi kuruyorum şimdiden.

LUSİN
Asıl iş bir sonuca varmakta.

STEPAN
Varabilir misin?

LUSİN
Öyleyse çok uzun bir yol bu doğrusu.

STEPAN
Bir konyak daha içer misin?

LUSİN
Ayrılalım Stepan, belki biz anlaşıyoruz ama
İlkemiz ayrı yaşamak
Ve ne varsa işte bu ayrılıkta.

STEPAN
Adım Stepan, Lusin. Yani ben
Bir satranç oyuncusu olamam

LUSİN
Elini ver Stepan, ne de olsa bir anlaşmadır bu
Belki de bir anlaşmadır.

IV

(Bir insan yaşanmamışlığı bulunca
Onu artık hiç kimse anlatamaz
Kalır sonsuz gücünün buyruğunda
Ve bütün kesinliklerin üstünde, yalnız
Dolaşır bir ateşböceği gibi kendi aydınlığında).

Edip Cansever

Bayan Lazarus

2006-04-17T05:27:00.000-07:00

İşte yine yaptım
Her on yılda bir
Böyle bir tane beceririm

Bir tür ayaklı mucize, tenim
Bir Nazi lamba siperliği kadar parlak,
Sağ ayağım

Tüy kadar hafif
Yüzüm ifadesiz, incecik
Yahudi kumaşından.

Çözün kundağı
Ah, sevgili düşmanım.
Korkutuyor muyum? -

Burnu, göz bebekleri, 32 dişi yerli yerinde mi?
Acı nefesi
Ertesi gün yok olacak.

Yakında, çok yakında
Vahim bir öldür gücü
Evimde, etimde olacak

Ve ben işte gülümseyen bir kadın.
Daha sadece otuzunda.
Ve kedi gibi dokuz canlıyım.

Bu Üçüncü Sefer.
Ne lüzumsuzluk
On yılda bir imha.

Bu ne çok iplik.
Çekirdek yiyen kalabalık
İtişir içeri görmek için

Ellerimi ayaklarımı çözmelerini -
Muhteşem soyunmalar.
Baylar, bayanlar

Bunlar ellerim benim,
Bunlar dizlerim.
Bir deri bir kemik olabilirim, farketmez,

Ben de onlardandım, tek tip kadın işte
İlk seferinde on yaşındaydım.
Kazaydı.

İkinci seferinde istedim
Bitirip gitmeyi ve hiç daha dönmemeyi.
Üstüstüme kapaklandım.

Tıpkı bir midye gibi.
Tekrar tekrar bağırmaları gerekti çağırmaları
Ve üstümden ayıklamaları inci gibi parlak yapışkan
Solucanları

Ölmek
Bir sanattır, herşey gibi.
Özellikle iyi yaparım.

Bir ölürüm ki, cehennemden gelir gibi olurum.
Bir ölürüm ki, adeta hakikaten olurum.
Sanki gider gibi bir davete.

Bunu yapmak çok kolay bir hücrede
Ölmek ve kımıldamamak
Ölüyü oynadığım tiyatroda sıranın gelmesi gibi

Güneşli bir günde geri gel
Aynı yere, aynı yüze, zalim
Eğlenen çığrışlara:

'Mucize!'
İşte bu yere yıkar beni.
Ama bir bedeli var.

Yara izlerime bakmanın, bir bedeli var.
Kalbimi dinlemenin ----
Hakikaten çalışıyor.

Bir bedeli var, çok büyük bir bedeli var.
Bir sözün, veya bir dokunuşun.
Ya da biraz kanımı akıtmanın.

Bir tutam saçımın veya elbisemden bir parçanın.
Eee, Herr Doktor.
Eee, Herr Düşman.

Sizin eserinizim ben,
Paha biçilmez,
Altın topu bebeğinizim

Bir çığlığa eriyen
Dönüyorum ve yanıyorum.
Gösterdiğiniz alakaya aldırmadığımı sanmayın.


Kül, kül -
Külü eşele bak.
Etten kemikten eser yok----

Bir kalıp sabun
Bir nişan yüzüğü
Altın bir diş.

Herr Tanrı, Herr Şeytan
Savulun
Savulun.

Küllerin arasından
Doğrulurum kızıl saçlarımla
Ve çıtır çıtır adam yerim.

Sylvia Plath

Sevgi Duvarı

2005-08-23T03:39:00.000-07:00

sen miydin o yalnızlığım mıydı yoksa
kör karanlıkta açardık paslı gözlerimizi
dilimizde akşamdan kalma bir küfür
salonlar piyasalar sanat sevicileri
derdim günüm insan içine çıkarmaktı seni
yakanda bir amonyak çiçeği
yalnızlığım benim sidikli kontesim
ne kadar rezil olursak o kadar iyi

kumkapı meyhanelerine dadandık
önümüzde altınbaş altın zincir fasulye pilakisi
aramızda görevliler ekipler hızır paşalar
sabahları açıklarda bulurlardı leşimi
öyle sıcaktı ki çöpçülerin elleri
çöpçülerin elleriyle okşardın beni
yalnızlığım benim süpürge saçlım
ne kadar kötü kokarsak o kadar iyi

baktım gökte bir kırmızı bir uçak
bol çelik bol yıldız bol insan
bir gece sevgi duvarını aştık
düştüğüm yer öyle açık seçik ki
başucumda bir sen varsın bir de evren
saymıyorum ölüp ölüp dirilttiklerimi
yalnızlığım benim çoğul türkülerim
ne kadar yalansız yaşarsak o kadar iyi

Can Yücel

Sevgilim ben şimdi

2005-08-19T03:30:00.000-07:00

Sevgilim ben şimdi büyük bir kentte seni düşünmekteyim.
Elimde uçuk mavi bir kalem, cebimde iki paket cigara.
Hayatımız geçiyor gözlerimin önünden
Çıkıp gitmelerimiz, su içmelerimiz, öpüştüklerimiz
"Ağlarım aklıma geldikçe gülüştüklerimiz."
Çiçekler, çiçekler, su verdim bu sabah çiçeklere,
O gülün yüzü gülmüyor sensiz.
O köklensin diye pencerede suya koyduğun devetabanı
Hepten hüzünlü bugünlerde
Gür ve coşkun bir günışığı dadanmış pencereye
Masada tabaklar neşesiz
Koridor ıssız
Banyoda havlular yalnız
Mutfak dersen derbeder ve pis
Çiti orda duruyor, ekmek kutusu boş
Vantilatör soluksuz
Halılar tozlu
Giysilerim gardropda ve şurda burda
Memo'nun oyuncak sepeti uykularda
Mavi gece lambası hevessiz
Kapı diyor ki açın beni kapayın beni
Perdeler gömlek değiştiren yılanlar gibi
Radyo desen sessiz
Tabure sandalyelerden çekiniyor
Küçük oda karanlık ve ıssız
Her şey seni bekliyor her şey gelmeni
İçeri girmeni
Senin elinin değmesini
Gözünün dokunmasını,
ve her şey tekrarlıyor
Seni nice sevdiğimi.

Cemal Süreya

Çağrılmayan Yakup

2005-08-18T02:14:00.000-07:00

          I

         Kurbağalara bakmaktan geliyorum, dedi Yakup
         Bunu kendine üç kere söyledi
         Onlar ki kalabalıktılar, kurbağalar
         O kadar çoktular ki, doğrusu ben şaşırdım
         Ben, yani Yakup, her türlü çagrılmanın olağan şekli
         Daha hiç çağrılmadım
         Biri olsun "Yakup!" diye seslenmedi hiç
         Yakup!
         Diye seslenmedi ki, dönüp arkama bakayım
         Ve içimden durgun ve çürük bir suyu düşüreyim
         Ceplerimdeki eskimiş kağıt parçalarını atayım
         Sonra bir güzel yıkanayım da.
         Ben size demedim mi.

         Evet, kurbağalara bakmaktan geliyorum
         Sanki böyle niye ben oradan geliyorum
         Telaslı, aç gözlü kurbağalara
         Bakmaktan
         Bilmiyorum
         Bilmiyorum, bilmiyorum
         Ben, yani Yusuf, Yusuf mu dedim? Hayır, Yakup
         Bazen karıştırıyorum.

         Bazen karıştırıyorum ya, çok uzun bir gündü
         Sonra bu çok uzun günün sıcak bir günü
         Kediler kırmızı alevler halinde koşuyordu
         Onlar işte hep boyuna koşuyordu
         Birileri çıkıyordu ordan burdan

         Hiç çıkmamak halinde ve olgun
         Birileri çıkıyordu
         Geceden kalma bir lamba yanıyordu, açık
         Bir pencerenin sokağa doğru içinde
         Bu uyum korkunçtur Yakup!
         Yakubun olması korkunçluğudur bu
         Dünyanın insana doğru içinde
         Yakup, Yakup!
         Burdayım, yani ben.. evet, geliyorum
         Lambayı söndürmesinler, geliyorum
         Siz bütün lambaları yakın, evet
         Ben, yani Yusuf, Yusuf mu dedim? hayır, Yakup
         Bazen karıştırıyorum.

         Ve kendine bilinmeyenler yaratan Yakubum ben, iyi ya
         Durduğum bir gündü, diyorum, bütün ilgiler sizin olsun
         Her türlü bir şeyler sizin olsun, ben artık
         Hep böyle istiyorum, ayıp degil ya
         Durduğum bir gündü, diyorum, yüzümü göğe doğurduğum
         Bir gündü ve yaşar gibi kaldığım bir yaşama içinde
         Ve yollarda ölü baykuşlar bulduğum
         Bir ölünün günü boyayan renginde
         Çürük evler bulduğum, içleri sonsuz kayalar
         Kayalardan dondurmalar sorduğum
         Ben, yani Yakup, Yakubun hiç çağrılmamış şekli
         Kim bilir ne diyordum
         (Kim bilir ne diyordu bir baykuş yaratıldığına
         Bir baykuş tarafından
         Ve bütün baykuşlar o bütün baykuşların arasında ne oluyordu
         Ben ne oluyordum.)

         Bütün iskemleler ağır ve hastalıklı
         Bir gidip bir geliyordum kendime aptallaşarak
         Bunu Yakup söyledi
         Dedi ki, çünkü herkes Yakubu yaşıyordu, bense
         Çöllerden ve kızgın güneşlerden icatlar yapıyordum
         Kızgın kağıtların üstüne
         Ve alevler halinde dünya bana dokunuyordu
         Ve ayakta soğuk bir bira içmiş kadar bir anlamım oluyordu bazen
         Ölüyordu ve bir de
         Bir otobüse bindiğim, biletçinin bilet bile kesmek istemediği ben
         Kendimi koruyordum
         Bunu bana Yakup söyledi
         Öyle bir Yakup ki bu, onca din kitaplarının sözünü bile etmediği
         Kimsenin sözünü bile etmediği bir Yakup
         Ben
         Bunu hep biliyorum
         Bunu hep biliyorum ve işte
         Özgürüm, cezasız duruyorum.

         II

         Kurbağalara bakmaktan geliyorum
         Dedi Yakup, bunu kendine üç kere söyledi
         Telaşlı, açgözlü kurbağalara
         Bakmaktan geliyorum. Ben sanki Yusuf
         Ve Yusuf değil
         Her gün bir tahtaboşta asılı duruyorum
         Ve durmuyorum. Ben işte Yakup
         Yok artık karıştırmıyorum.

         Taş merdivenleri ağır ağır çıktım, bunu ben böyle yaptım
         Eski taş merdivenleri. Yanımdan bir sürü adam
         Geçti ve kolayca gittiler
         Müzik aletleri renginde ve pırıl pırıl gittiler
         Yanan güneşin altında
         Onlar ki.. onlara benzer şeyleri ben çok gördüm
         Ve onlar bir zamanı tamamladılar, öyle yaptılar
         Ve sordum
         Yakup daha başka nasıl bir Yakup olsun
         Ve onlar daha başka nasıl bir onlar olsunlar ki
         Yakup ve onlar nasıl olsunlar. İşte ben taş merdivenleri
         Kurbağalara bağlayan taş merdivenleri
         Durmadan kendimle karıştırıyordum
         Kimse beni tutup çıkarmıyordu
         Vıcık vıcık taşlar duyuyordum ayaklarımın altında
         Anlamsız, yapışkan bir yığın taşlar
         Yoruldum! bunu sanki biri söyledi
         Yakubun biri
         Ara katta bir pencerenin önüne ancak gelebildim
         Kendime bir isim düşünerek
         Birden ki bir isim düşünerek kendime. Hayır bu kimse değil
         Ancak gelebildim

         Aşağıda bir luna park kımıldıyordu. Ah kurbağalara bakmam gecikecek
         Luna park kımıldıyordu, hem öyle değil
         Bu uyum korkunçtur Yakup
         Bir yokluğun kımıldamaya doğru içinde
         Ve sen ki böyle tanımlanırsan Yakup
         Yakuup!
         Bir şey ki seni çağırıyor, o şimdi ne olmalı
         Gene bir Yakup olmalı bu, Yakup
         Kurbağalara bakman gecikecek, bunu ben nasılsa söylüyorum
         Nasılsa ben bunu bir kere söylüyorum
         Güneşe kırmızı top taşıyan bir adamın tahta bacağını cök yakıyordu ki
         Adam içinden bağırdıkça dünya
         Ters yonden yaratilıyordu, diyebilirim
         Bir öğle üzeriydi adamın içindeki kalp
         Kan kalp
         Kırmızı top
         Yakıcı dönüşümler çıkaran
         Belli ki susmak yaratılmamış şekliydi dünyanın
         Öyle değil mi Yakup
         Hemen hemen öyleydi, Yakup bunu söyledi
         İyi ki söyledi. Ara katta bir pencerenin önüne ancak gelebildim
         Şimdi bir kurtarabilsem ayaklarımı
         O benim ayaklarimı.. taşlardan
         Bir kurtarabilsem
         Saat on ikiyi gösteriyordu ki, ben nerdeydim
         Bir zamansızliğın Yakuba doğru içinde
         Saat on yediyi ve yirmi biri
         Gösteriyordu ki, ben nerdeydim
         Her saniyedeki ve işte her saniyedeki
         Ben, yani Yakubun o dağılgan şekli
         Nerdeydim.

         Bilmem ki. Bir avukat benim ellerimi tuttu. Gözlüklü bir kadındı bu, iyi mi
         Kim bilir bir çağın neresinden burada. Anlaşılması
         Yoktu ki. Kendine özgü bir duruşu
         Yoktu ki. Pek güçlü kolları vardı yalnız
         Ne diyordum, ben işte Yakup
         Çekiverdi beni taş hamurun içinden
         Pek öyle gürültüyle değil
         Bir başka yapışkanlığın içine
         Çekiverdi beni
         Göğüsleri pek hoştu, ipekli bir giysinin altındaydı onlar
         Sonra elleri ve kalçaları pek hoştu
         Kılların ve bütün oynak yerlerin ölümlere doğru içinde
         Bacaklarıyla bir şeyler bir şeyler bir şeyler yapıyordu artık
         Onu ben çok iyi görüyordum. Ama çarşaflar, öyle bir takım
         kıpırdanmalar
         araya
                 giriyordu
         Engelliyordu bizi
         Ter içindeydik. Ellerimden çekiyordu. Ter içindeydik
         Beni kurtarmak istiyordu, bir isim gibi Ben'i
         Ter içindeydik
         Terlerimiz üstümüzde duruyordu, yıkanmış yeni kaplar gibiydik
         Üstümüzde olgun ve kararsız su tanecikleri bulunan
         Biz Yakup
         Biz gözlükten, taş hamurdan ve beyaz çarşaflardan
         Ve biraz hiç çağrılmamaktan yapılmış
         Kurbağalara geldik.

         III

         Kurbağalara bakmaktan geliyorum
         Dedi Yakup, bunu kendine üç kere söyledi
         Masalarda oturmuşlardı. Ben oradan geliyorum
         Yazı makineleri, kağıt sesleri
         Ben oradan geliyorum.

         Önce bir kenarda durdum, hiç kimse beni çağırmadı
         Sonra bir yer bulup oturdum. Hadi bir sigara iceyim dedim
         Olmaz, dedi mubaşir kıliklı kurbağanın biri
         Belli ki yeni tıraş olmuştu, bana yakasından bir kopça eksik gibi geldi
         Öyleyse peki, dedim, ayağa kalktım, şöyle bir duvara dayandım
         Bu kez de duvarlarda sanki duvarca bir sözdizimi
         Olmaz ki, Yakup!
         Peki Yakup ne yapsın, bu aklımdan bile geçmedi
         Herkesin durduğu bir yere gittim. Ben Yakup
         Ya onlar kimdi
         Aralarına aldılar beni. Artık ben hiçbir şey göremiyordum
         Biri bir şeyler söylüyordu yalnız, yüksekce bir yere oturmuş
         Onu ben duyuyordum
         Duyuyordum, sesi başımın üstünden dünyaya yayılıyordu
         Ve "Yakup" sesini ancak anlıyordum. Yakubun ötesinde
         Birtakım sözler ediliyordu, onları ben anlamıyordum
         Anlamıyordum ama, iyi sözler söylemiyorlardı benim için
         Sonra bir sey daha vardı anlamadığım: yani ben neydim ki, ne yapmış
         olmalıyım
         Ben, yani Yakup
         Dedim ki kendi kendime, insan ne söylerse söylesin
         Ve ne yaparsa yapsın, öyle değil mi
         Bütün bunlar bir bir kalacaktır yaşamanın içinde
         Diye düşündüm ya ben
         Ben, yani Yakup
         Butun gücümle bunu bağırdım
         Ben ki bağırdım işte, bütün kurbağalar bir olup beni dışarı çıkardılar
         Bir odaya aldılar beni, ellerime gözbebeklerime
         Daha başka yerlerime de baktılar
         Sonra bilmiyorum ki, kapıyı gösterdiler bana
         Ben, Yakup, beni hiç kimse çağırmadı
         Sokağa çıktım, bir sürü yerlerden geçtim. Şimdi
         Hatırlıyorum da, bir deniz kıyısında azıcık durabildim
         Yosunlar, kumlar, şeytan minareleri
         Ve kumlarda katılaşmış kıvrımlar
         Bağırdım, bağırdım, bağırdım
         Tanrının ayak izleri!
         Tanrının ayak izleri!

         IV

         Kurbağalara bakmaktan geliyorum. Ben Yakup
         Bunu Yakup söyledi
         Yıkanmış çamaşırlar duruyordu odamın penceresinde
         Gök işte bu beyazlıktan azıcık alıp veriyordu, diyebilirim
         Bir kırlangıç onu kirletmese
         Ki onlar o kadar çok siyahtırlar ki, ben
         Onları hiç sevmem
         Ve demek ki benim odamda hiç kimseler yoktur
         Odamın düşünülmesi halinde bile
         Kimseler yoktur
         Biri sanki çarşıya çıkmıştır sürekli bir biçimde
         Ve biraz da çarşılar
         Ve durmadan satılan o kırık dökükler bitmez ki
         Bitmesin
         Çünkü bir gün bir boy aynası satın almak istiyorum ben
         Kirli ve eski
         Bir at arabasının aynaya doğru büyüyen içinde
         Onu ben taşıtmak istiyorum, caddelerin
         İntiharlara doğru büyüyen içinde
         Ben, yani Yakup
         Kurbağalara bakmaktan geliyorum işte
         Açgözlü, mor kurbağalara
         Akşama doğru bir dilim ekmek yiyeceğim belki
         Bir bardak da süt içeceğim. Sonra
         Bir güzel uyumak istiyorum, bütün gün çok yoruldum
         Ben
         Gözlükten, taş hamurdan ve çarşaflardan
         Ve biraz hiç çağrılmamaktan yapılmış Yakup
         Uyumak istiyorum.

         Ve sabah bunları bir bir kendime anlatacağım
         Yakubun gene bir yokluğa doğru büyüyen içinde.

   Edip Cansever

Yağmur Kaçağı

2005-08-18T01:55:00.000-07:00

elimden tut yoksa düşeceğim
yoksa bir bir yıldızlar düşecek
eğer şairsem beni tanırsan
yağmurdan korktuğumu bilirsen
gözlerim aklına gelirse
elimden tut yoksa düşeceğim
yağmur beni  götürecek yoksa beni


geceleri bir çarpıntı duyarsan
telâş telâş yağmurdan kaçıyorum
sarayburnu'ndan geçiyorum
akşamsa  eylül'se ıslanmışsam
beni görsen belki anlayamazsın
içlenir gizli gizli ağlarsın
eğer ben yalnızsam yanılmışsam
elimden tut yoksa düşeceğim
yağmur beni götürecek yoksa beni

Atilla İlhan

Çocuksun Sen

2005-08-18T01:49:00.000-07:00

Çocuksun Sen I

Dünyanın dışına atılmış bir adımdın sen
Ömrümüzse karşılıksız sorulardı hepsi bu
Şu samanyolu hani avuçlarından dökülen
Kum taneleri var ya onlardan birindeyim
Yeni bir yolculuğa çıkıyorum kar yağıyor
Bir aşk tipiye tutuluyor daha ilk dönemeçte

Çocuksun sen sesindeki tipiye tutulduğum

Dönüşen ve suya dönüşen sorular soruyorsun
Sesin bir çağlayan olup dolduruyor uçurumlarımı
Kötü bir anlatıcıyım oysa ben ve ne zaman
Birisi adres sorsa önce silaha davranıyorum
Kekemeyim en az kasabalı aşklar kadar mahçup
Ve üzgün kentler arıyorum ayrılıklar için
Bir yanlışlığım bu dünyada en az senin kadar
Ve sen kendi küllerini savuruyorsun dağa taşa
Bir daha doğmamak için doğmak diyorsun
Ölümlülerin işi bir de mutlu olanların
Onların hep bir öyküsü olur ve yaşarlar
Bırakıp gidemezler alıştıkları ne varsa

Çocuksun sen her ayrılıkta imlası bozulan

Susan bir çocuktan daha büyük bir tehdit
Ne olabilir, sorumun karşılığını bilmiyor kimse
Kötü bir anlatıcıyım oysa ben ve ne zaman
Bir kaza olsa adı aşk oluyor artık
Aşksa dünyanın çoktan unuttuğu bir tansık
Seni bekliyorum orda, o kirlenen ütopyada
Kirpiklerime düşüyorsun bir çiy damlası olarak
Yumuyorum gözlerimi gözkapaklarımın içindesin
Sonsuz bir uykuya dalıyorum sonra ve sen 

Hiç büyümüyorsun artık iyi ki büyümüyorsun
Adınla başlıyorum her şiire ve her mısrada
Esirgeyensin bağışlayansın, biad ediyorum.

Çocuksun sen ve bu dünya sana göre değil   

Çocuksun Sen II

Çocuksun sen sesinin çağlayanına düştüm
Bir çiçeğe tutundum düşerken, ordayım hâlâ
Sallanıp durmaktayım bir saatin sarkacı 
Nasıl gidip geliyor gidip geliyorsa öyle
Zaman benim işte, nesneleşiyor tüm anlar
Dursam ölürüm paramparça olur dünya

Çocuksun sen sesinin çağlayanına düştüğüm
Uçurum diyordun bir aşk uçurum özlemidir
Bırakıyorum öyleyse kendimi sesinin boşluğuna
Tutunabileceğim tüm umutları görmiyeyim için
Gözlerimi bağlıyorum geceyi mendil yaparak
(Gözlerim bir yerlerde daha bağlanmıştı, bunu
Unutmuyorum unutmuyorum unutmuyorum hiç)

Bir rüzgâr esse ellerin fesleğen kokuyor
Kırlangıçlar konuyor alnına akşamüstleri
Bu yüzden bir kanat sesiyim yamaçlarda
Üzgün bir erguvan ağacıyla konuşuyorum
Ayrılığın zorlaştığı yerdeyim ve dalgınlığım
Bir mülteci hüznüne dönüyor artık bu kentte

Çocuksun sen alnına kırlangıçlar konan

Bir bulutun peşine takılıp gittiğimiz yer
Okyanus diyelim istersen ya da sen söyle
Batık bir gemiyim orda, seni bekliyorum
Upuzun bir sessizliğim fırtınalar patlarken
Gövdem köle tacirlerinin barut yanıkları içinde
Ve gittikçe acıtıyor yaralarımı tuzlu su
Çocuksun sen, büyümek yakışmazdı hiç
Gülüşünün kokusuyla yeşerdi bu elma ağacı
(Soluğunun elma kokması bundandı belki)
Bir elma kokusuna tutundum düşerken
Sallanıp durmaktayım bir saatin sarkacı
Nasıl gidip geliyor gidip geliyorsa öyle

Çocuksun sen, çocuğumsun

Ahmet Telli